راننده هنگام انتخاب سرعتی که از حد مجاز بیشتر نباشد، باید چه شرایطی را در نظر بگیرد؟

توضیح

هر دو شرط: وضعیت سطح جاده و میدان دید در جهت حرکت.

«حداکثر سرعت مجاز» یک سقف حقوقی است، نه سرعت پیشنهادی. قانون از راننده می‌خواهد زیر آن سقف سرعتی انتخاب کند که با شرایط همان لحظه بخواند، و دو شرطی که صریحاً نام می‌برد وضعیت سطح جاده و میدان دید در جهت حرکت است. چون هر دو در گزینه‌ها آمده‌اند، پاسخ «هر دو» است.

دلیل فنی‌اش ساده است: مسافت توقف برابر است با مسافت واکنش به‌علاوهٔ مسافت ترمز. سطح خیس، یخ‌زده، شنی یا پوشیده از برگ ضریب اصطکاک را تا نصف کم می‌کند و مسافت ترمز را چند برابر، بی‌آنکه سرعت‌سنج تغییری نشان دهد. میدان دید هم تعیین می‌کند واقعاً چند متر جلوتر را می‌بینید. قاعدهٔ پایه این است که مسافت توقف شما هرگز نباید بیشتر از فاصله‌ای باشد که چشمتان پوشش می‌دهد. در مه یا پیچ کور با دید پنجاه متر، سرعت ۹۰ یعنی حرکت به‌سمت نقطه‌ای که هنوز ندیده‌اید.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• وضعیت سطح جاده. — وضعیت سطح جاده درست است اما ناقص؛ اگر فقط به چسبندگی سطح نگاه کنید، در جادهٔ خشکِ پرپیچ با دید کم باز هم تندتر از توان توقف می‌رانید.
• میدان دید در جهت حرکت. — میدان دید هم به‌تنهایی کافی نیست؛ در جادهٔ صاف و باز اما یخ‌زده، دید عالی است و مسافت ترمز چند برابر.