این راه چند سواره‌رو دارد؟

توضیح

دو سواره‌رو.

در تصویر، یک نوار سبزِ جداکننده در میانهٔ راه کشیده شده و آسفالت را به دو بخش کاملاً مستقل تقسیم کرده است. هر بخش، خودش یک سواره‌روی جداگانه است؛ پس این راه دو سواره‌رو دارد. اینکه در هر طرف با خط‌کشیِ بریده دو خط عبور دیده می‌شود، شمار خطوط را بالا می‌برد نه شمار سواره‌روها را.

تفاوت «سواره‌رو» و «خط عبور» یکی از پرکاربردترین تمایزها در مقررات است. وقتی راه با نوار جداکننده به دو سواره‌رو تقسیم شده باشد، هر سواره‌رو فقط یک جهت حرکت دارد؛ ورود به سواره‌روی مقابل به معنای حرکت خلاف جهت است، دور زدن و گردش به چپ فقط در محل‌های تعیین‌شده مجاز است، و توقف یا عبور روی خود نوار جداکننده ممنوع است. حتی شمار «تقاطع سواره‌روها» در یک چهارراه هم به همین موضوع بستگی دارد و در محاسبهٔ محل دور زدن و پارک نقش پیدا می‌کند.

دلیل ایمنی‌اش را در همین عکس می‌بینی: نوار جداکنندهٔ فیزیکی، خطرناک‌ترین نوع تصادف — برخورد رخ‌به‌رخ در سرعت بالا — را عملاً غیرممکن می‌کند. تلهٔ آزمون هم همین‌جاست: چشم، چهار خط عبور را می‌شمارد و «چهار» را انتخاب می‌کند. اول دنبال نوار جداکننده بگرد، بعد بشمار.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• یک — «یک» زمانی درست است که راه با نوار جداکننده تقسیم نشده باشد؛ در تصویر نوار سبز به‌روشنی دو مسیر را از هم جدا کرده است.
• چهار — «چهار» شمارِ خطوط عبور است نه سواره‌روها؛ هر سواره‌رو در تصویر دو خط عبور دارد که با خط‌کشی بریده مشخص شده‌اند.