طبق قانون ج.ا.، راننده موظف است وسیله نقلیه را برای کمک در اختیار بگذارد به:

توضیح

در هر دو مورد؛ هم به مأموران پلیس و هم به کارکنان درمانی.

قاعده: راننده در دو وضعیت مکلف است وسیلهٔ نقلیه را در اختیار بگذارد — یکی وقتی مأمور پلیس آن را برای رساندن فردِ نیازمند کمک فوری پزشکی به مرکز درمانی می‌خواهد، و دیگری وقتی کارکنان درمانی که در همان جهت حرکت می‌کنند برای رساندن کمک پزشکی به آن نیاز دارند. چون هر دو حالت در قانون آمده، پاسخ درست «هر دو مورد» است و انتخاب یکی از آن‌ها ناقص محسوب می‌شود.

منطق پشت این تکلیف زمان است: در فوریت پزشکی فاصلهٔ میان حادثه و درمان برحسب دقیقه سنجیده می‌شود و نزدیک‌ترین وسیلهٔ در دسترس معمولاً خودروی عبوری است، نه آمبولانسی که هنوز در راه است. قانون این کار را از سطح «کار انسان‌دوستانه» به سطح «تکلیف» برده تا راننده حق رد کردن نداشته باشد. دام سوال هم روشن است: بیشتر داوطلبان فقط مورد پلیس را می‌شناسند. هر جا در این آزمون دو مصداق درست کنار هم آمد، گزینهٔ «هر دو» را جدی بگیر.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• ماموران پلیس، برای رساندن نیازمندان کمک فوری پزشکی به مرکز درمانی — درست ولی ناقص است؛ درخواست مأمور پلیس فقط یکی از دو حالتی است که قانون نام برده.
• کارکنان درمانی که (با رضایت راننده) در همان جهت برای ارائه کمک پزشکی می‌روند — این هم به‌تنهایی ناقص است؛ کارکنان درمانیِ هم‌مسیر مصداق دوم‌اند، نه تنها مصداق.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»