طبق قانون ج.ا.، راننده وسیله نقلیه در صورت دخالت در تصادف رانندگی موظف است:

توضیح

همهٔ اقدامات: توقف بی‌درنگ، روشن‌کردن چراغ خطر و دست‌نزدن به اشیای مرتبط با تصادف.

وظایف راننده پس از تصادف یک بستهٔ واحد است، نه فهرستی که بتوانی از آن یکی را انتخاب کنی و بقیه را کنار بگذاری؛ به همین دلیل پاسخ درست «همهٔ اقدامات» است.

هر بند هدف روشنی دارد. توقف بی‌درنگ یعنی صحنه را ترک نکن؛ ترک صحنهٔ تصادف تخلفی مستقل و سنگین است، حتی اگر ذره‌ای مقصر نباشی. روشن‌کردن چراغ خطر، تصادف دوم را می‌بندد: خودروی متوقف در سواره‌رو برای راننده‌ای که از پشت می‌رسد تا آخرین لحظه دیده نمی‌شود و بخش بزرگی از تلفات تصادف‌های زنجیره‌ای دقیقاً در همین چند ثانیه رخ می‌دهد؛ به همین دلیل نصب مثلث خطر در فاصلهٔ مناسب نیز الزامی است. دست‌نزدن به اشیای مرتبط با تصادف هم صحنه را به‌عنوان سند حفظ می‌کند: جای خرده‌شیشه‌ها، رد ترمز و موقعیت خودروها همان چیزی است که کارشناس از رویش سرعت و مقصر را بازسازی می‌کند. جابه‌جا کردن آن‌ها — حتی با نیت خوب و برای «باز کردن راه» — می‌تواند حق خودت را از بین ببرد.

تلهٔ آزمون این است که هر گزینه به‌تنهایی درست است و ذهن دنبال «مهم‌ترین» می‌گردد. اما پس از تصادف هیچ وظیفه‌ای جایگزین وظیفهٔ دیگر نمی‌شود؛ همه با هم انجام می‌شوند.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• بی‌درنگ وسیله نقلیه را متوقف کند. — توقف بی‌درنگ درست است اما تنها نخستین گام است؛ خودروی متوقفِ بدون چراغ خطر خودش به مانعی نادیدنی برای ترافیک پشت سر تبدیل می‌شود.
• چراغ‌های خطر (فلاشر) را روشن کند. — روشن‌کردن فلاشر به‌تنهایی کافی نیست؛ اگر صحنه را ترک کنی یا اشیا را جابه‌جا کنی، تخلف مستقلی مرتکب شده‌ای.
• اشیای مرتبط با تصادف را جابه‌جا نکند. — حفظ صحنه لازم است، اما بدون توقف فوری و بدون هشدار دادن به دیگران، صحنه‌ای باقی نمی‌ماند که حفظ شود.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»