طبق قانون ج.ا.، وضعیت اضطراری محسوب می‌شود:

توضیح

وضعیتی که از فعل یا ترک فعل کاربر راه و/یا تنظیم‌کنندهٔ تردد پدید می‌آید و در آن خطر واقعی تصادف ایجاد می‌شود.

تعریف دو عنصر دارد. عنصر اول منشأ است: کارِ کسی، یا انجام‌ندادنِ کاری که وظیفهٔ او بوده. عنصر دوم شرط نتیجه است: خطر باید واقعی باشد، نه فرضی و نه احتمال دور — یعنی در آن لحظه به‌راستی امکان برخورد وجود داشته باشد. نکتهٔ کلیدی سوال این است که فهرست منشأها هم کاربران راه را شامل می‌شود و هم تنظیم‌کنندهٔ تردد را.

قانون‌گذار عمداً تنظیم‌کننده را در این فهرست گنجانده، چون او هم خطاپذیر است: اشارهٔ اشتباه یا متناقض، یا رهاکردن یک تقاطع شلوغ در میانهٔ کار، می‌تواند دقیقاً همان خطر واقعی تصادف را بسازد که بی‌احتیاطی یک راننده می‌سازد. اگر تعریف فقط کاربران راه را می‌شمرد، در هر حادثه مسئولیت به‌طور خودکار روی راننده می‌افتاد، حتی وقتی خودِ راننده در حال پیروی از فرمان نادرست بوده است. توجه کنید که ترک فعل هم به‌اندازهٔ فعل مهم است — روشن‌نکردن راهنما، ندادن حق تقدم، یا برنداشتن پا از گاز به‌موقع، همه در همین تعریف جا می‌گیرند.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• وضعیتی ناشی از فعل و (یا) ترک فعل کاربر راه که در آن خطر واقعی تصادف ایجاد می‌شود — این تعریف فقط کاربران راه را در بر می‌گیرد و تنظیم‌کنندهٔ تردد را از فهرست منشأهای وضعیت اضطراری حذف می‌کند، در حالی که خطای او هم می‌تواند خطر واقعی تصادف بسازد.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»