طبق قانون ج.ا.، پیاده‌رو محسوب می‌شود:

توضیح

در هر دو مورد؛ پیاده‌رو هم می‌تواند به سواره‌رو چسبیده باشد و هم به هر شکلی از آن جدا شده باشد.

قانون پیاده‌رو را با کارکردش تعریف می‌کند نه با شکل ساختش: عنصری از راه که برای تردد عابران پیاده در نظر گرفته شده است. اینکه این عنصر مستقیماً به سواره‌رو چسبیده باشد یا با باغچه، جدول، نردهٔ محافظ یا فاصله‌ای از آن جدا شده باشد، در ماهیتش تغییری نمی‌دهد. به همین دلیل هر دو توصیف درست‌اند.

پیامد عملی این تعریفِ گسترده مهم است. حرکت و توقف و پارک روی پیاده‌رو ممنوع است، مگر در موارد استثنایی که مقررات و علائم اجازه داده باشند؛ و هر بار که برای ورود به حیاط یا پارکینگ از روی پیاده‌رو عبور می‌کنی، موظفی به عابر پیاده حق تقدم بدهی. اگر تصور کنی نوار پیاده‌ای که با یک باغچهٔ سبز از خیابان فاصله دارد «پیاده‌رو» نیست، همین وظیفه‌ها را نادیده می‌گیری — و آن نوار جداشده معمولاً همان جایی است که کودکان و سالمندان با کمترین احتیاط راه می‌روند، چون خود را دور از خودرو می‌دانند.

در آزمون هر جا دو تعریف هم‌ارز و درست پشت سر هم آمدند و گزینهٔ «در هر دو مورد» وجود داشت، به شکلِ ساخت گیر نده؛ به کارکرد نگاه کن.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• عنصری از راه که به سواره‌رو متصل است و طبق ترتیب مقرر در قانون برای تردد عابران پیاده در نظر گرفته شده است — تعریف را به پیاده‌روی چسبیده به سواره‌رو محدود می‌کند و نوارهای پیاده‌ای را که با باغچه یا جدول فاصله گرفته‌اند کنار می‌گذارد.
• عنصری از راه که به هر شکلی از سواره‌رو جدا شده و طبق ترتیب مقرر در قانون برای تردد عابران پیاده در نظر گرفته شده است — تعریف را به پیاده‌روی جداشده محدود می‌کند و پیاده‌روی متصل به سواره‌رو — که رایج‌ترین حالت شهری است — را از تعریف بیرون می‌اندازد.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»