وسایل نقلیه با این ترتیب از تقاطع عبور خواهند کرد:

توضیح

اول اتوبوس، بعد تراموا و موتورسیکلت با هم، و در پایان کامیون.

چراغ راهنمایی این تقاطع خاموش است؛ پس تقاطع کنترل‌نشده به‌حساب می‌آید و ترتیب عبور را تابلوهای حق تقدم و قواعد عمومی تعیین می‌کنند، نه چراغ. تابلوی مثلثی «حق تقدم بده» در همین تقاطع نصب شده و راهِ کامیون را مشمول خود می‌کند؛ به همین دلیل کامیون با وجود ابعاد بزرگش آخرین وسیله‌ای است که وارد تقاطع می‌شود.

اتوبوس در جهتی حرکت می‌کند که حق تقدم دارد و کسی مسیرش را قطع نمی‌کند، پس اول می‌رود. بعد از آن تراموا و موتورسیکلت می‌توانند هم‌زمان حرکت کنند، چون خط سیرشان یکدیگر را قطع نمی‌کند: تراموا روی ریل مستقیم ادامه می‌دهد و موتورسیکلت طبق فلش تصویر به راست می‌پیچد و کنار راست سواره‌رو را می‌گیرد. دو مسیری که هم را قطع نکنند، اصلاً رابطهٔ حق تقدم با هم ندارند.

نکتهٔ حفظ‌کردنی و تلهٔ آزمون همین‌جاست: خیلی‌ها «تراموا همیشه اول» را مثل یک اصل مطلق در ذهن دارند. برتری تراموا فقط در شرایط برابر برقرار است؛ اگر تراموا در راه فرعی باشد یا تابلو خلافش را بگوید، مثل هر وسیلهٔ نقلیهٔ دیگری باید حق تقدم بدهد. ضمناً چراغ خاموش به‌معنای آزادی عمل نیست؛ درست برعکس، باید سرعت را کم کنی و تقاطع را از روی تابلوها بخوانی.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• تراموا، اتوبوس، کامیون، موتورسیکلت. — این ترتیب از همان باور غلط «تراموا همیشه اول» می‌آید؛ برتری تراموا مطلق نیست و در این تقاطع اتوبوس زودتر از تراموا عبور می‌کند.
• اتوبوس، کامیون، تراموا، موتورسیکلت. — کامیون را در جایگاه دوم می‌گذارد، در حالی که راهِ کامیون تابلوی «حق تقدم بده» دارد و باید آخر از همه حرکت کند؛ ضمناً تراموا و موتورسیکلت را بی‌دلیل از هم جدا می‌کند.