طبق قانون ج.ا.، زمان تاریک شبانه‌روز عبارت است از:

توضیح

فاصلهٔ زمانی میان پایان گرگ‌ومیش غروب تا آغاز گرگ‌ومیش بامداد.

قانون «زمان تاریک شبانه‌روز» را با وضعیت واقعی روشنایی تعریف می‌کند، نه با ساعت. نقطهٔ شروعش لحظه‌ای است که گرگ‌ومیش غروب تمام می‌شود و نقطهٔ پایانش لحظه‌ای که گرگ‌ومیش بامداد آغاز می‌شود؛ یعنی بازهٔ میان دو شفق، وقتی نور طبیعی برای دیدن جاده کافی نیست.

دلیل این انتخاب، تغییر طول روز است. در ارمنستان اختلاف میان غروب تیرماه و غروب دی‌ماه چند ساعت است، و در دره‌ها و مسیرهای کوهستانی سایهٔ کوه زودتر همه‌جا را تاریک می‌کند. هر تعریف ساعت‌محوری در نیمی از سال غلط می‌شد: یا رانندگان را در تاریکی واقعی بدون الزام چراغ رها می‌کرد، یا در روشنایی کامل به آن‌ها تکلیف بی‌مورد می‌داد. تعریف نورمحور خودش را با فصل و موقعیت تنظیم می‌کند. اهمیت عملی‌اش در الزامات چراغ، محدودیت‌های دید و برخی قواعد سرعت است. قاعدهٔ سرانگشتی مطمئن برای جادهٔ ارمنستان: چراغ‌ها را از همان اول گرگ‌ومیش روشن کنید و منتظر رسیدن تاریکی کامل نمانید — درست همان بازهٔ شفق است که تشخیص عابر و دوچرخه از همیشه سخت‌تر می‌شود.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• در پاییز و زمستان از ۲۰:۰۰ تا ۸:۰۰، در بهار و تابستان از ۲۲:۰۰ تا ۶:۰۰ — ساعت‌های ثابت فصلی با واقعیت نجومی جور نیست؛ طول روز در ارمنستان بین تابستان و زمستان چند ساعت تغییر می‌کند و چنین جدولی نیمی از سال نادرست می‌شود.
• مدت‌زمان نبود نور خورشید — نبود نور خورشید بازهٔ گرگ‌ومیش را هم در بر می‌گیرد، ولی در شفق هنوز روشنایی قابل استفاده وجود دارد؛ تاریکی قانونی پس از پایان گرگ‌ومیش آغاز می‌شود.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»