طبق قانون ج.ا.، با عابران پیاده برابر محسوب می‌شوند:

توضیح

هر دو گروه در حکم عابر پیاده‌اند: معلولانی که با صندلی چرخ‌دار بدون موتور حرکت می‌کنند و کسانی که چرخ‌دستی، سورتمه، کالسکهٔ کودک یا صندلی چرخ‌دار را می‌برند.

معیار قانون‌گذار برای «در حکم عابر پیاده بودن» سرعت و آسیب‌پذیری است، نه اینکه شخص چیزی همراه خود می‌کشد یا هل می‌دهد. کسی که کالسکهٔ کودک یا چرخ‌دستی می‌برد با همان سرعت پیاده حرکت می‌کند، هیچ بدنهٔ محافظی ندارد و در برخورد همان آسیب را می‌بیند که یک عابر معمولی. صندلی چرخ‌دار بدون موتور هم نیروی محرکش عضلهٔ انسان است، نه موتور. اگر این افراد را «راننده» می‌شمردیم، از نظر حقوقی مجبور می‌شدند در سواره‌رو و در جهت ترافیک حرکت کنند — نتیجه‌ای که هدف قانون یعنی حفاظت از آسیب‌پذیرترین گروه راه را نقض می‌کرد.

مرز را بشناس: وجود موتور تعریف را عوض می‌کند. صندلی چرخ‌دار موتوری در همین منطق دیگر عابر پیاده نیست. به همین ترتیب، کسی که روی دوچرخه نشسته راننده است، ولی وقتی پیاده می‌شود و دوچرخه را هل می‌دهد، در حکم عابر پیاده حرکت می‌کند. برای راننده این یعنی در خط‌کشی عابر، به کالسکه و صندلی چرخ‌دار همان حق تقدمی را بده که به یک عابر می‌دهی.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• معلولانی که با صندلی چرخ‌دار بدون موتور حرکت می‌کنند — درست ولی ناقص است؛ فقط یکی از دو گروهی را می‌آورد که قانون آنها را با عابر پیاده برابر دانسته.
• کسانی که چرخ‌دستی، سورتمه، کالسکه کودک یا صندلی چرخ‌دار را می‌برند — این هم بخشی از پاسخ است، اما معلولان با صندلی چرخ‌دار بدون موتور را جا می‌گذارد.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»