طبق قانون ج.ا.، با عابران پیاده برابر محسوب می‌شوند:

توضیح

هر دو گروه: معلولانی که با صندلی چرخ‌دار موتوردار با سرعت عابران حرکت می‌کنند، و کسانی که دوچرخه، موپد یا موتورسیکلت را همراه خود می‌برند.

قانون وضعیت حقوقی فرد را از نحوهٔ حرکت او می‌گیرد، نه از وسیله‌ای که در دست دارد. کسی که پیاده راه می‌رود و دوچرخه یا موتورسیکلتش را هُل می‌دهد، با سرعت و مسیر و رفتار یک عابر حرکت می‌کند؛ همین‌طور فردی که با صندلی چرخ‌دار موتوردار در حد سرعت پیاده‌ها جابه‌جا می‌شود. اگر قانون این افراد را راننده می‌شمرد، مجبور می‌شدند وارد سوارهرو شوند و در جریان خودروها با سرعتی چندبرابر کندتر حرکت کنند — که خودش خطر می‌سازد. برابر دانستن آن‌ها با عابر پیاده، حق استفاده از پیاده‌رو و گذرگاه عابر و حق تقدم متناسب با سرعتشان را به آن‌ها می‌دهد.

مرز این وضعیت لحظهٔ سوار شدن است: تا وقتی موتورسیکلت را هُل می‌دهید عابرید، و از لحظه‌ای که سوار می‌شوید و رکاب می‌زنید یا گاز می‌دهید راننده‌اید و همهٔ تکالیف راننده بر شما بار می‌شود. در پیاده‌روهای شلوغ ایروان این تفکیک کاربرد روزانه دارد: برای عبور از گذرگاه عابر، پیاده شوید و دوچرخه را هُل بدهید.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• معلولانی که با صندلی چرخ‌دار موتوردار با سرعت عابران حرکت می‌کنند — این گروه واقعاً با عابر برابر است، اما تنها بخشی از فهرست قانون را پوشش می‌دهد و پاسخ ناقص است.
• کسانی که دوچرخه، موپد یا موتورسیکلت را همراه خود می‌برند — این گروه هم درست است ولی به‌تنهایی کامل نیست؛ قانون هر دو دسته را در کنار هم با عابر پیاده برابر می‌داند.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»