طبق قانون ج.ا.، عابر پیاده محسوب می‌شود:

توضیح

عابر پیاده کسی است که در راه و بیرون از وسیله نقلیه است، به‌جز شخصی که به‌طور مجاز و قانونی مشغول کارهای راهداری است.

قاعده یک استثنا دارد و همان استثنا محل امتحان است: کارگر راهداری در حال کار، عابر پیاده محسوب نمی‌شود. منطقش این است که تکالیف عابر پیاده — عبور از خط‌کشی، نایستادن روی سواره‌رو، حرکت در پیاده‌رو — با ماهیت کار کسی که باید ساعت‌ها وسط سواره‌رو آسفالت بریزد یا خط‌کشی کند در تضاد کامل است. قانون‌گذار به‌جای آن، حمایت از او را در قالب دیگری چیده: محدودهٔ کار باید با تابلو و علائم موقت مشخص شود، لباس شب‌نما اجباری است و مسئولیت ایمنی بر عهدهٔ مجری کار است.

برای تو به‌عنوان راننده، نتیجهٔ عملی این است که در محدودهٔ کارگاه راه، انتظار «رفتار عابر» از این افراد نداشته باش. آنها ممکن است پشت به ترافیک کار کنند و به تو نگاه نکنند. تابلوها و مخروط‌های موقت آن محدوده بر علائم ثابت اولویت دارند و سرعت را باید تا حد کنترل کامل پایین بیاوری.

چرا گزینه‌های دیگر غلط‌اند

• شخصی که در راه و بیرون از وسیله نقلیه است، از جمله شخص مجاز به انجام کارهای راهداری که طبق قانون مشغول انجام آن است — کارگر راهداری را داخل تعریف عابر پیاده می‌آورد، در حالی که قانون او را صریحاً از این تعریف مستثنا کرده است.

مبنای قانونی: قانون جمهوری ارمنستان «در مورد تأمین امنیت ترافیک جاده‌ای»